به خشنودی اهورامزدا

زرتشتی بودن، پیش از هر چیز، یك آگاهی درونی و یك گزینش خردمندانه و همچنین وجدانی است و در نتیجه امری فردی می‌باشد. برای رسیدن به این پایه باید پیام (اشو) زرتشت را به درستی دریافت و زرتشتی اندیشید، سخن گفت و كردار داشت. این گزینش و باور به جهان‌بینی زرتشتی، خود هم آغازگر و هم میوه‌ی یك دگرگونی ژرف درونی می‌باشد و نیاز به زمان برای رسایی یافتن دارد.
برای گذار از گامه‌ی (مرحله) پذیرش همبودگاهی (اجتماعی) در دین زرتشتی، كه همانا “سدره‌پوشی” می‌باشد، باید بایستگی‌های (شرایط) زمانی و مكانی در دیده باشند و آنجا كه شدنی نیست، نیازی به انجام آن نمی‌باشد تا زمانی كه آن بایستگی‌ها فراهم آمده باشند.

بنابراین هر آن كس كه پیام زرتشت را دریافت و در پیش وجدان خود برگزید كه زرتشتی باشد، او زرتشتی است و می‌تواند خود را زرتشتی به شمار آورد هرچند هم كه برای همبودگاه (جامعه) شناخته شده نباشد.

برای ورود به همبودگاه در جایگاه یك زرتشتی هم، هر زمان كه شایسته بداند می‌تواند دیگران را آگاه كند و اگر دسترسی به كسانی باشد كه بر مبنای قراردادهای همبودگاهی، پروانه‌ی انجام مراسم سدره‌پوشی را دارند (كه یك موبد زرتشتی نخستین جایگاه را از این دیدگاه دارد) از این گامه نیز گذر خواهد كرد وگرنه كه در داد‌و‌ستد اندیشه با هم‌اندیشان و هم‌وجدانان (هم‌دینان) خود زندگی همبودگاهی را در جایگاه یك زرتشتی پی خواهد گرفت تا در نخستین زمان شایسته سدره‌پوش شده و وارد خانواده بزرگتر گردد.

اما برای اینكه ورود او انگیزه‌ی پشتیبانی خانواده گردد ، لازم است بایستگی‌هایی را كه خانواده بزرگ زرتشتیان برای اداره همبودگاه خود خواستار است ، از سوی (نو)بهدین پذیرفته شوند و رفتار گردند تا سامان زرتشتیان آشفته نشود و پیوند افراد آن دچار ناهنجاری نگردد.

اكنون كمی ژرفتر به این سخن می‌نگریم و سه بایستگی مهم و پایه ای:

ادامه گفتار را با دقت بخوانید ...

منظومه‌ي آرش كمانگير، آرمان و اعتقاد و باور هميشگي وطن‌پرستان به ايرانشهر و سرزمين‌هاي از مادر ميهن جدا گشته را در خود پرورده است. آرش شيواتير جاني از گهر داشت.

بسياري مي‌انديشند كه شعر و ادب پارسي تنها از آن سبك‌هاي خراساني، عراقي، هندي و بازگشت مي‌باشد و تنها مي‌توان از نوع سرايش‌ها و خيال‌پردازي‌ها در كلك انديشه شعر و يا حتي هنر بناميم، تا از روي حماسي حاكم بر سبك خراساني، احساس‌گرايي سبك عراقي، و نازك‌انديشي سبك هندي لذت ببريم و زندگي خويش را پر از عشق و احساس نماييم.

گاه گمان مي‌بريم كه اين حس شيرين لذت‌بردن از زندگي در شعر بي در و پيكر و خالي از روح حماسه (كه ايراني تباران گيتي به نوعي شيفته آن مي‌باشند) اين عصر يعني شعر نو نيمايي نمي‌گنجد و همين گمان خويش را علت كناره‌گيري و دوري از شعر نيمايي امروزي مي‌پنداريم و بهتر آن مي‌بينيم كه با همان شعرهاي زيباي پر از احساس و حماسه چند سال دم عمر را غنيمت شمريم. اما ما در اين جستار مي‌كوشيم با آوردن نمونه‌اي حماسي از شعر امروزي و نيمايي اين انديشه را به كنار زده و جويندگان شعر و ادب پارسي را با اين نمونه از شعر آشتي داده تا بدين‌گونه روح بلند حماسه و جوشش خون هميشه پرافتخار و سربلند نژاد ايراني در شعر نو نيمايي يا شعر معاصر را با تمام وجود خود احساس كنيم و به فرهنگ بالنده و جهان شمول و كاستي‌ناپذير ايراني دگرباره آفرين‌ها و ستايش‌ها بر زبان، روان سازيم.

به انديشه‌ي نگارنده راستي چنان مي‌نمايد كه شعر نو با توجه به گستردگي محتوا و آزادي فراواني كه از ديد دروني دارد. عامل مهم و كليدي براي بيان آرا و باورهاي شاعر است و به ديگر سخن از آن جايي كه شاعر در بند و اسير استفاده از قافيه آن هم به زور جبر گرفتار نيامده، پس مي‌تواند بر توسن سركش خيال و انديشه‌ي گسترده خود به راحتي جولان دهد. خوانندگان گرامي پس از اين نقد و خواندن و سرايش منظومه‌ي زيباي آرش كمانگير بهتر اين رويه را از ديدگان و انديشه‌ي ژرف بين خويش از پي خواهند گرفت.

شعر آرش كمانگير از آن شاعر و نويسنده‌ي بزرگ كشور ما، روان شاد سياووش كسرايي است، و اكنون پيش از خواندن اين منظومه بهتر است كه با فضاي بيان شده در اين منظومه و نيز با بزرگ قهرمان اين داستان يعني آرش اندكي بيشتر آن چه در باره‌ي آن مي‌دانيم، آشنا شويم.

جشن تیرگان در راه است !



20 تیرماه / تالار ورشو

انجمن افراز برگزار می کند

برای همکاری و اطلاعات بیشتر با آقای ارشیا لشگری تماس بگیرید:

arshia3720@yahoo.com

www.afraz.ir

جشن ها، يادگارهاي درخشان پدران و مادران بيداردل ما هستند كه در گذر تاريخ بسياري از آنها به دليل ويژگيهاي زمان و تعصبات بسيار از بين رفته و هم اكنون از آنها نمونه هايي بسيار اندك در ميان ايرانيان به چشم مي خورد. با اين حال اين نمونه هاي اندك، نشانه هايي بس بزرگند از انديشه بلند و طبع ظريف ايراني كه خداوند به اين قوم ارزاني داشته و آيين زرتشتي با پيام ها و آموزش هايش آن را آشكار ساخته است.

واژه جشن از كلمه يسنه اوستايي است با ريشه اي اوستايي به معناي ستايش كردن . بنابراين معناي واژه جشن، ستايش و پرستش است .

:همانگونه كه مي دانيد جشن هاي ايران باستان سه دسته اند :

1)جشن هاي ماهيانه 2) جشن هاي ساليانه 3) جشن هاي متفرقه

جشن خوردادگان يكي از جشن هاي ماهيانه اي است كه در روز چهارم خورداد ماه برگزار مي شود. از چگونگي برگزاري اين جشن در دوران باستان آگاهي دقيقي در دست نيست؛ اما چون خورداد به معناي رسايي و تندرستي است و در جهان مادي نگهبان آب است مي توان پنداشت كه نياكان ما در اين روز به كنار چشمه ها ، رودها و يا درياها رفته و به پرستش اهورامزدا مي پرداخته اند .

واژه اوستايي خورداد، هئوروتات است كه در زبان سانسكريت در ودا بصورت سئوروتات آمده و به معني رسايي و تندرستي است . اهورامزدا از سرچشمه بخشايندگي خويش اين فروزه را به واسطه امشاسپند هئوروتات به آفريدگان خود بخشيده تا هر پديده اي رسا گردد و رسايي و تندرستي نه تنها ويژه اين جهان است ، بلكه رسايي مينوي و تندرستي روح و روان ، هدف والاي جهانيان است .

اهورامزدا مي خواهد كه همگان به ياري امشاسپند هئوروتات از اين بخشايش مينوي و مهرباني حقيقي برخوردار گشته و هركس بتواند با نيروي رسايي و پرورش و افزايش آن در وجود خويش، داراي مقام رسايي و كمال بي زوال گردد .

 فر و پيروزي ما ملت پيداست هنوز

كيش زرتشت ز آتشكده برجاست هنوز

كاخ داراي بلند اختر برپاست هنوز

طاق كسري به لب دجله هويداست هنوز

(درود کیوان عزیز. می خواستم نامه ی زیر را به یکی از وبلاگ های مخالف ایران باستان و دین بهی بفرستم که نشد (وبلاگ zartoshtway.blogfa.com). اگر شما صلاح دانستید و این نامه را برای هم میهنان و هم کیشان عزیز در وبلاگ قرار بدید سپاسگذار می شم.)

درود بر ایران زمین و ایرانی! درود بر اشو زردشت! درود بر بهدینان و درود بر عاشقان دین بهی!

هم میهنانم! هم کیشانم! بدانید که:

آنان که از خود هیچ ندارند برای بزرگ نمایاندن خود و باورهای خود ناچارند به ما به دین ما به بزرگان ما و به گذشته ی پرافتخار ما هجوم برند و بتازند! پاک کردن کارنامه و چهره ی زشت و پلیدی که از خودشان در درازای سده ها از خود برجای گذاشته اند آن چنان سخت و دشوار است که این دیوان و دروندان ناچارند نخست دیگران را خراب کنند و به زیر بکشند تا - شاید - بتوانند در سایه ی چنین کرداری جایی برای خود و باورهای خود در دل ها و اندیشه های جوینده باز کنند! چرا که این راه بس آسان تر از تبلیغ باورهای خودشان است!

بیایید دربرابر این ها صبر پیشه کنیم و راه آن ها را در پیش نگیریم که میوه ای جز دشمنی و کینه نخواهد داد و فراموش نکنیم که در همین موقعیت ها و در همین جاهاست که به بهترین شیوه می توانیم برتری خود را به "شنوندگان و خوانندگان و بینندگان" و داوران اینگونه مناظره ها (و به بیان خود اشو زردشت این "دانشجویان") بنمایانیم...

از یاد نبریم که سرورمان اشو زردشت پیش از هر چیز ما را به سوی "اندیشه ی نیک و گفتار نیک و کردار نیک" فرا می خواند.

پس بیاید در برابر این ها. دین و آیین ها و باورها و گذشته ی پرافتخارمان را آنگونه که شایسته است و آنگونه که خودمان می شناسیم به مردم بنمایانیم... اگر در برابر این تهمت ها و توهین ها از تهمت و توهین بهره جوییم نه تنها راه آنان را در پیش گرفته ایم بلکه هم اندیشه و هم گفتار و هم کردار نیک را نیز قربانی خشم خود کرده ایم! در این صورت آیا شایسته است که خود را بهدین بنامیم؟! آیا رواست که خود را پیرو اشوزردشت بدانیم؟! که خود را عاشق زردشت بدانیم؟!

گمان می برید این مقابله و برخوردی که با ایران باستان و دین بهی و آیین های باستانیمان می کنند نشانه ی چیست؟!! آیا نشانه ی ترس... کینه...و ضعف...نیست؟؟!!

و چرا دین بهی و آیین های باستانی؟ چرا ایران باستان؟ چرا با دیگر دین ها با دیگر آیین ها اینگونه برخورد نمی کنند؟؟؟ چرا "ایران باستان" مورد هجوم این -انیرانی های ایرانی نما- قرار می گیرد؟؟؟ چون گرایش جوانان ایران زمین به سوی ایران باستان و به سوی سرورمان اشو زردشت افزایش شگفت انگیز و غیر قابل انکاری داشته است!

دوستان گرامی! هم میهنان گرامی! هم کیشان گرامی! :

شاد باشید! به مقابله برخواسته اند چون احساس ترس می کنند...

می ترسند و تهمت می زنند و توهین می کنند چون راه دیگری ندارند! از چه بگویند؟؟ از کدام بزرگی؟؟ از کدام افتخار؟؟ از کدام پیشینه؟؟

بیایید از خشم و پرخاشگری این ها بهره ببریم و درس بگیریم و البته فراموش نکنیم که داوری کار "شنوندگان و خوانندگان و بینندگان" (و همان "دانشجویان") است.

فراموش نمی کنیم که سرورمان اشو زردشت درباره ی پیام اهورایی خود فرمود:
" این سخنان برای آن کس که نیک آگاه است و با منش نیک آن ها را در می یابد - آشکار- است."

و همینطور فرمود:
" دانای روشن بین باید - دانشجو - را -بیاگاهاند- تا مبادا نادان کسی را بفریبد و گمراه کند و تو خود ای اهورامزدا! تو ما را آموزگار منش نیک باش."

و باز فرمود:
" آرمیتی هرکجا که اندیشه در -پرسش- و -دودلی- باشد هر کس را که از دل و منش خویش بانگ بر می آورد - خواه دروغ گفتار و خواه راست گفتار. خواه نادان و خواه دانا - راهنمایی خواهد کرد. "

پس بیایید در برابر این "دیوان" صبور باشیم و به جای مجادله و درگیری در بحث های بیهوده و بی ارزش آگاهی آن "دانشجو" را بیافزاییم و مزدا را تنها آموزگار خود و تنها آموزگار "دانشجو" بدانیم و از یاد نبریم که خود هم "دانشجو"ی او هستیم و باور داشته باشیم که هر کس هرگاه از ته دل به دنبال این دانش باشد از سوی همان آموزگار بزرگ و سرور دانایان به راه خود رهنمون خواهد شد.

در پایان باز هم از بهدینان و از عاشقان دین بهی و عاشقان سرورمان اشو زردشت و عاشقان ایران زمین و تک تک هم میهنانم خواهش می کنم راه زشت و ناشایسته ی این انیرانی ها و این دیو صفتان که چیزی جز - تمسخر و توهین و تهمت به باورهای دیگران - نیست را در گسترش اندیشه ی "ایرانی" و اندیشه ی "زردشتی" در وبلاگ ها و سایت ها و گفت و گو های خود در پیش نگیرید که نه راه سرورمان.سرور دانایان.خدای یکتا -مزدا اهوره- است و نه راه سرورمان اشو زردشت.

اگر قصد برخورد داریم بیایید دست کم خشم خود را فرو خوریم و همین برخوردمان هم در سایه ی " اندیشه و گفتار و کردار نیک " باشد و باز هم اگر اینگونه نبودیم دست کم خود را نماینده ی دین بهی نخوانیم.

با سپاس...
و با امید پیروزی و بهروزی برای شما... برای ایرانی... و برای ایران زمین...
ایدون باد و ایدون تر باد

آریو ک. بختیاری

به روز اشی و ماه اردیبهشت سال 3746 بهدینی / 2567 پارسی

یسنا ۴۳ ، ۹

هنگامی که از هر طرف مرا اندیشه نیک احاطه کرده بود ، از من پرسید :
(( چه چیزی را می خواهی بشناسی ؟ ))
(( چه چیزی را می خواهی بدانی ؟ ))
در پاسخ گفتم : همانا بسوی آتش و زبانه های مقدس تست که نیایش من بالا می رود ...

یسنا ۳۴ ، ۴

پروردگارا ! ما در جستجوی آتش توایم
آن شعله حقیقت نیرومند و پرتوان ،
که مایه شادی و روشنی برای آنهایی است که آنها را تکریم ،
و مایه کیفر و رنج برای کسانی است که بدان اهانت می کنند .

گرامی باد گرامیداشت پدر ادبیات پارسی فردوسی :

(( مگرد هیچ گونه بگرد بدی       به نیکی بیارای اگر بخردی ))
(( بد و نیک ماند ز ما یادگار            تو تخم بدی تا توانی مکار ))
                                                                                                    _{فردوسی بزرگ}

همزمان با دهم ارديبهشت، روز ملي خليج فارس، دومين جشنواره پوستر خليج هميشه فارس، توسط مراکز فرهنگي هنري مترو ، وابسته به سازمان فرهنگي هنري شهرداري تهران بازگشایی شد .

در اين جشنواره که فراخوان و دريافت آثار آن از اسفندماه سال گذشته آغاز شده بود بيش از پانصد اثر از سراسر کشور به دبيرخانه جشنواره ارسال شد  و آثار راه يافته به جشنواره از دهم ارديبهشت ماه بصورت همزمان در محلهاي زير به نمايش درمي آيد :
۱-  ميدان رسالت ، خيابان شهيد مدني ، ايستگاه مترو گلبرگ ، نگارخانه گلبرگ
۲- پاسداران ، خيابان گل نبي ، خيابان شهيد ناطق نوري ، ميدان قبا ، فرهنگسراي پايداري ، گذر پايداري
۳- ميدان هفت تير ، ايستگاه مترو ، خانه فرهنگ مترو هفت تير
گفتني است انتخاب آثار و داوري اين جشنواره را آقايان قباد شيوا ، مصطفي اسدالهي ، فرزاد اديبي و محمد اردلاني برعهده داشتند .
مراسم افتتاحيه اين جشنواره با حضور اساتيد ، هنرمندان گرافيک و اصحاب رسانه امروز، سه شنبه دهم ارديبهشت ماه از ساعت ۱۶ درمحل نگارخانه گلبرگ ، واقع در ايستگاه مترو گلبرگ برگزار مي شود .
لازم به ذکر است که اين نمايشگاه تا بيست و پنجم ارديبهشت ماه ادامه دارد .

روابط عمومی گروه هنر انجمن فرهنگی ایران زمین (افــــراز)

 

ای  اهـورا مـزدا  ، بشود در زمره کسانی باشیم که جهان را ، به سوی آبادانی و پیشرفت و مردم را به سوی رسایی و خوشبختی رهنمون می سازند .

 اهنود گات –  یسنا  هات 30 بند 9

 

     در بندهش بزرگ ، فرایند هستی یافتن جهان هنرمندانه و به گونه ای زیبـا توصیف میشود که آفریدگاربزرگ  اهـورا مـزدا  سر آغاز آفرینش خود را مینـو قرار داد تا جایـگاه فـروزه های نیـکـش یعنی امشاسپندان باشد . با آفرینش مینـو  راز هستی شکل گرفت و  اهـورا مـزدا  برای آفرینش گیتی در ابتدا به آن شکل مینـوی داد و به آفرینش گیتی مینوی پرداخت و سپس به این گیتی مینوی که پس زمینه جهان مادی بود هستی گیتی ای بخشید و بدین گونه گیتی را آفرید و آنرا جایگاه زندگی در اوج آزادی و انتخاب وهمچنین تلاش پیوسته انسـان برای شرکت جستن در نبردنهایی و پیروزی بر دروغ و پلیدی قرار داد .

          گیتی مینوی را که پس زمینه و سرآغاز آفرینش گیتی بوده را جایگاه روان انسـان در گذار از جهان مادی به سوی مینـوی اهـورائی قرار داد و ارتباط تنگاتنگی مابین گیتی گیتی ای و گیتی مینوی برقرار کرد ( برخی از انسانها و روان درگذشتگان در شرایط خاص توانایی گذشتن و بازگشتن از مرزهای این دو محیط را دارا میباشند برای نمونه میتوان به داستان سفر موبد ارداویراف اشاره کرد .) اهـورا مـزدا  گیتی مینوی را جایگاه درنگ و بازگشتن روان برای تکامل و رسیدن به اشویی تا زمان دل کندن از دلبستگیهای انسانی و آمادگی برای ورود به جایگاه پر فروغ اهورائی ( انارام ، انغر روشنگاه خدا ) وهمپرسگی با  اهـورا مـزدا در روز واپسین قرار داد .

          انسان اندیشمند و آگاه باید با درک حقیقت راستین ، هدف بزرگ خود را رسیدن به مینوی اهورائی قرار داده وبرای رسیدن به فروزه های پاک اهـورائی تلاش کند تا در روز واپسین لیاقت همپرسگی با  اهـورا مـزدا را دارا باشد و به آفریدگار خویش بپیوندد .

کیست ؟ کیست که پیمان بسته با خدای خود و با خون خود ، که مام میهن را تا واپسین دم پاس دارد؟؟؟ مرزها را از گزند اهرمنان در امان.همه جا، آنجا که کوههای قفقاز سر بر آسمان کشیده اند. و آنجا که کف های خروشان کرانه ها برهم میلغزند.آنجا که کوهساریان هندوکوش بر دورنمای دره ی سند مینگرند . آنجا که کردان گرد تیسفون تاریخی را در بر گرفته اند.

 

آرش کمانگیر

 

کیست ؟کیست که میهن زیبا  و بزرگ خود را همه جا از دشمنان خواهان است؟«...ما».

 

کیست ؟کیست که بر آئین آزادگی  به تاریخ خویش برترین فرهنگ ها را آفریده؟و بر آئین انتقام دشمنان ملت خود را خوار و ناچیز ساخته؟؟

 

کیست امروز از میان دشمنان,اهریمنان, با بانگ انتقام با قلبی پر امید پیش میرود بسوی زندگی سر افراز,بسوی عظمت و سروری؟؟

 

کیست که در انبوه بیگانگان و خائنان,خواب رفتگان فریاد بر میدارد انتقام انتقام انتقام؟؟؟

«..ما».

 

 کیست که پاس میدارد خانواده را و آئین خانواده را؟؟آنجا که مهر ورجاوند پایه استوار بنای ملت را ,شالوده ریخته ,آنجا که مهر آدمیا را مردمی و مردانگی آموخته ,آنجا که مهد پاکدمنی و پرورشگاه میهن پرستان است,

 

کیست که آیین خانواده را میستاید؟؟

«...ما»                                                                                

شادباد !شاد باد! شاد باشید ای شهیدان راه ایران که به قرن ها در دل دشت ها .کوه ها و دریاهای میهن به خون خود کفن پوشیده  و خفته اید. نام شما و یاد شما،افتخار ماست و درس زندگی ما.

 

کیست که برترین آرزوی خود را شهادت در راه ایران میداند؟؟؟

«...ما»

 

دشمن ما به تو آبادانی آموختیم،تو میهن ما را ویران کردی،زیرا ویران کردت خصلت تو و آباد کردن سرشت ما ایرانیان است.اینک آماده گشته ایم به جنگ تو. به راه آزادگی ی خویش ،تا بر آوریم برترین آبادانی ها و فرهنگ ها را.

 

کیست به راه ما؟؟به رزم؟؟به راه آزادگی؟؟به راه آبادانی؟؟به راه فرهنگ؟؟

«...ما»

 

ما جنگ را پذیره ایم تا هستی هست، زیرا که به جنگ هستی هست.

کیست که ایمان دارد نه خانواده ،نه زندگی،و نه آزادگی به پاست آنجا که نیست آمادگی برای جنگ؟؟

«...ما».

 

خدایا فرهنگ ما با نام تو پدید آمد،خانواده های ما تو را ستایش کردند و تو میهن ما را از گزند اهریمنان نگه داشتی.

کیست که پیمان بسته است با خدای خود تا بستاید خانواده را؟؟

«...ما».

جان بازد برای ایران؟؟؟

«...ما»   

پاس دارد فرهنگ ایران را؟؟؟؟

«...ما»

 

ایران! ایران! ای کشور آریان ! نامت بجاست و مهرت در دل ما,بد بختر از خائن تو اهریمنی نیست,خوشبخت تر از سرباز تو,شهید تو کیست؟؟!.

یافتنِ قدمتِ نامِ اهورامزدا بسیار دشوار است. امروزه با آگاهی‌های موجود مسلم است كه آریاییان و ایرانیانِ آریایی، قبل از زرتشت با نامِ اهورامزدا آشنا بوده‌اند، یعنی به هنگامِ حضور و ظهورِ زرتشت، نامِ اهورا، نامی آشنا بوده او دستِ كم یكی از خدایانِ بزرگِ ایرانیانِ باستان است كه با ظهورِ زرتشت به مقامِ یكتایی می‌رسد.

این نام، مركب از واژه‌ی هندوایرانی اَهورَه، اَسورَه = سَروَر و واژه اوستایی مَزدا = دانا به معنی سرورِدانا است.

این كلمه در متن‌های پهلوی به اُهرمَزد و هُرمُزد و در فارسی اورمَزد، هُرمزد و هُرمُز مبدل شده است.

تا قبل از زمانِ هخامنشیان نمی‌توان در موردِ یزدان‌شناسی و باورهای دینی ایرانیان جز در اساطیر باستانی ایران و هندِ باستان آگاهی یافت.

هم‌زادهای اساطیری [كهن] بی‌شماری كه از دورانِ مشتركِ هندوایرانی در ادبِ وِدایی و میراثِ فرهنگی هند و داستان‌های پیشدادی، كیانی و میراثِ فرهنگی ایرانِ باستان برجا مانده‌اند، از جایگاهِ ویژه‌ای برخوردارند.

این هر دو قوم در دوره‌ی هندوایرانی به اَسوره (اَهورَه) و دَئِوَ (دیو)های بی‌شماری معتقد بوده‌اند.

اهورامزدای زرتشت را در سرودهایش «‌‌‌‌گات‌ها»‌كه در واقع اصلِ اوستا است، بهتر می‌توان شناخت.

اَهورامزدای زرتشت، داناترین سرور و بالاترین و برترین گوهری است كه شایسته‌ی نیایش است. این گزینش در شرایط و زمانی انجام گرفته كه پیرامونِ زرتشت را ایزادانِ هندوایرانی بی‌شماری فراگرفته و در باورِ مردمان بوده‌اند. پس زرتشت با هوشیاری و تدبیر، اهورامزدا را بزرگ‌ترین خوانده است و این به مفهومِ آن است كه او بزرگ‌ترین خدایی است كه وجود دارد و در تصور می‌گنجد. با این تدبیر، بی‌آن‌كه ایزدانِ موجود را انكار كند،‌ در مراحلِ بعدی آن‌ها را به شكلِ فرشتگانِ اهورامزدا انگاشته كه به صورتِ صفاتِ اهورامزدا عمل می‌كنند. با این سلیقه و تدبیر، ایزدانِ باستانی به فرشتگانی مستقل كه از اهورامزدا بیرون جوشیده‌اند، بدل شده و هر یك به صورتِ‌منظری از اهورا عمل می‌كنند. به عبارت دیگر، اَمشاسپندان، اعضای یك پیكراند كه در آفرینش، زیك گوهرند.»

در سراسرِ گات‌ها، اهورامزدا برای زرتشت، تنها خدای توانا و آفریننده‌ی دانا است. در بالاترین نقطه‌ی آسمان قرار دارد. زاده نشده و كسی به او نمی‌ماند. وَرای او و بدونِ او، هیچ چیز وجود ندارد. او برترین هستی است و هستی همه از اوست. او برترین است. نه برتر از خود دارد و نه هم‌پایه. نه كسی منكرِ برتری او و نه مدعی جایگاه اوست.

در سنگ‌نبشته‌های هخامنشیان نیز اهورامزدا همان خدای یكتایی است كه راستی را دوست دارد و از دروغ بی‌زار است. از تاكیدهای فراوان در گات‌ها و سنگ‌نبشته‌ها به پرهیز از دروغ، می‌توان نتیجه گرفت كه تضادِ راستی و دروغ، در هر دو به یك اندازه متبلور است و بینشِ نبرد با دروغ و تكیه بر راستی، آبشخوری واحد دارد.

در حقیقت امشاسپندانِ زرتست، به پیكرِ اهورامزدا پیوند خورده‌اند و به عبارتی اهورامزدا با شش صفتِ خود (امشاسپندان)، جهان را اداره می‌كند.

این شش امشاسپند یا صفتِ اهورایی عبارتند از:

1 وَهومَنه (بهمن): اندیشه یا خردِ نیكو.

2 اَشَه وَ هیشتَه (اردیبهشت): بهترین فضیلت یا راستی

3 خشَتَره وَئیریه (شهریور): شهریاری دلخواه، آرمانِ شهریاری.

4 سِپَنتَه آرمَئیتی یا سِپَندارمَز (اسفند): به جا اندیشِ مقدس.

5 و 6 هَئوروَتات (خرداد): كمال و اِمِرتات (مُرداد ـ اَمُرداد) بی‌مرگی در جهان بینی زرتشت عامل اختیار است كه مسیر زندگی را در مبارزه با بدی و اهریمن تعیین می‌كند. اهورامزدا، امشاسپندان و ایزدان را در كنار دارد و سروش نیز در جمع آنها عضویت دارد.